ganjinah گنجینه

به وب سايت محمدناصرعارفي هويداخوش آمديد *هموطن!بيا تا،پنجره راروبه آفتاب گشاييم وقلب خاموش سرزمين خسته خويش رادوباره به تپش آوريم ganjinah گنجینه

رنگین کمان عشق

ای نازنین آیینه!

عمق نگاهت

رنگین کمان عشق را

تنیده بود درمن

وازلبخندشکوهمندت

درزمستان پربرف قلبم

شکوفایی بهارتکثیرمی شد

وشفافیت دیدۀ حیرانت

ازروزنۀ امید

آفتاب را انعکاس می داد

برایم

افسوس، افسوس، افسوس

زود،چشم فروبستی

وتوفان غم فراقت

تبسم راپرپرکردبرلبانم

+ نوشته شده در سه شنبه چهارم فروردین 1388;ساعت 1:53; توسط ( محمدناصرعارفی هو یدا ); |

درباره پایگاه: یاد آوری می شود که استفاده ازمطالب وب سایت گنجینه تنها باذکر منبع آن مجاز می باشد

#####محمدناصرعارفی هویدا
# نو یسنده و شاعر افغانستانی
##################
هموطن! من و تومتعلق به سرزمینی هستیم که وجب وجب آن، آتش نمرود را لمس کرده است، آب و خاکی که سال ها درلهیب جنگ شعله ور بوده وسایه نامیمون جهل ،نفاق وعداوت آن را از نفس انداخته است، انحصار، قدرت طلبی وجمودفکری وازسوی دیگرمداخلات مداوم بیگانگان خانه زیبای من و تورا تبدیل به ویرانه مخوفی ساخته است که درآن هنوز شاهد آفت ها ومصیبت های زیادی هستیم .قتل ،غارت ،ترور،نا امنی ،دست درازی های بیرون مرزی وحشت ودهشت آرام و قرار را ازدل مردم زجرکشیده ما ربوده است،سرزمینی که مردم مصیبت زدۀ آن سال های طولانی قربانی جنگ وکشمکش های گوناگون بوده وفدای سیاست ها،اهداف ومنافع این وآن گردیده اند. سرزمینی که باهزاران یتیم وبیوه زن وباهزاران خانوادۀ داغداروعزیز ازدست داده وباآسیب های جبران ناپذیر سیاسی، اقتصادی،فرهنگی واجتماعی وبامشکلات زیادی مواجه است وزخمهای بی درمان فراوانی به پیکردارد.
سرزمینی که اینک پس ازبرقراری امنیت نسبی هم نتوانسته است آلام مردمش راکاهش داده و لبخند فراموش شده رابه لب های بی تبسم آنها برگرداند وبه فقر، آوارگی وغم واندوه شان پایان بخشد.
باتمام این ناگواری ها اکنون این کاشانه نیم سوخته بامردم ازدم مرگ برگشته اش درآرزوی رهایی ازسیاهی وتباهی های بی پایان گذشته است ومیخواهد ازیک فضای تاریک و وحشتناک به سوی آینده روشن گذرکند.
بیا! تا، پنجره راروبه آفتاب گشاییم وقلب خاموش سرزمین خسته خویش رادوباره به تپش آوریم که خواستن توانستن است.میهنم!،اگردرسنگستان سینه ی ماگل کنی،زمستان سرد ما پر بهار می شود وبرلبهای گم کرده لبخند تبسم باز می گردد.میهنم !برخودلازم می دانم توراجارزنم ،چون توآن بهشت نازنین منی که دردامن خود پروراندی ام، گرچند تیرجفای روزگارقلب پرمهروسینه سرشاراز عشق تورادریده وتورا،افسرده ساخته ومردم بیچاره ات رادل خون کرده است. اما امید مااین است که یک روزی روی دوش ویرانه هایت به جای خار،گل بروید.تا،تورا احساس کنیم.توعشق من وشعر ماندگار منی، تو،ترا نه وآهنگ دل بی قرارمنی.می رسدروزی که رنج هایت خاتمه یابد وفرزندان دل شکسته ات دردامن پرمهرتو به آزادی وشکوفایی رسند،امنیت و همزیستی مسالمت آمیز راتجربه کنند.
لباس پرنگاه گل به تن سزت تراوطن!
سرم به دامنت نهم كه گلنگار دلگشاست
بوی دود می دهد
بوی باروت
زلزله ، نه
انفجار، انفجار، انفجار
تکان داده است سرزمینم را
چه خوفناک سایه ای
برچهره ی شهرافتاده است
ومردم
دست و پا می زنند
تابرهانند

گریبان شان را
ازچنگ هیولای مرگ

زمان

منوي اصلي

صفحه نخست
پست الکترونيک
آرشيو مطالب

پيوندها

پيوندهاي روزانه

1_ افغانستان دررادیودری
2_ کانون ادبی کلمه
3 عبدالوهاب باهر
4_ مطالعات افغانستان
5 کبوترخوان-ارزگانی
6_ افغان پپر
7_ دولت افغانستان
8_ تا بی نهایت - زاهدی
9_ کابل زمین
10_ یاداشت های ازغرب
11_ سایت تابناک
12_ روزنامه چراغ
13_ محمدواعظی
14 آیت الله محقق کابلی
15_ آرمان
16_ راحله یار
17_ عیسی مسیح
18_ نواندیش
19_ کمال کابلی
20دانشجو یان درمشهد
21_ حضرت وهر یز
22_ یاسین رسولی
23_مینه - پشتو
24_ شهبازایرج
25_ موج نور - فرشته
26_ نگاه - زینت نور
27_ مصطفی ملیکیان
28_ پژوهشگاه اندیشه
29باشگاه اندیشه
30_ محسن کدیور
31_ سید محمدخاتمی
32_ دکترسروش
33 اطلاع رسانی رسا
34_آوای نوافغانستان
35_ مهاجرافغانی
36_ نیزار- فیاض
37_ شبکه خبری cnn
38_محمد امین حلیمی
39_ خط سوم
40_ رادیوآرمان
41_رادیوآزادی
42_رادیوآلمان
43_ هرات نیوز
44_ یاداشت های ازکابل
45_طلاب افغانی درزاهدان
46سایت ها درهموطن
47_ خبرگزاری باختر
48 دکتررضوانی

آرشيو پيوندهاي روزانه

آرشيو مطالب

آبان 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
بهمن 1387
آبان 1387
مهر 1387
مرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
شهریور 1386
تیر 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
دی 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
اسفند 1384

جستجو کنيد.

امکانات پايگاه

نظرسنجی ************************ بازدیدکنندگان *************************

:ناصرهو یدا هموطن! من و تومتعلق به سرزمینی هستیم که وجب وجب آن، آتش نمرود را لمس کرده است، آب و خاکی که سال ها درلهیب جنگ شعله ور بوده وسایه نامیمون جهل ،نفاق وعداوت آن را از نفس انداخته است، انحصار، قدرت طلبی وجمودفکری وازسوی دیگرمداخلات مداوم بیگانگان خانه زیبای من و تورا تبدیل به ویرانه مخوفی ساخته است که درآن هنوز شاهد آفت ها ومصیبت های زیادی هستیم .قتل ،غارت ،ترور،نا امنی ،دست درازی های بیرون مرزی وحشت ودهشت آرام و قرار را ازدل مردم زجرکشیده ما ربوده است،سرزمینی که مردم مصیبت زدۀ آن سال های طولانی قربانی جنگ وکشمکش های گوناگون بوده وفدای سیاست ها،اهداف ومنافع این وآن گردیده اند. سرزمینی که باهزاران یتیم وبیوه زن وباهزاران خانوادۀ داغداروعزیز ازدست داده وباآسیب های جبران ناپذیر سیاسی، اقتصادی،فرهنگی واجتماعی وبامشکلات زیادی مواجه است وزخمهای بی درمان فراوانی به پیکردارد. سرزمینی که اینک پس ازبرقراری امنیت نسبی هم نتوانسته است آلام مردمش راکاهش داده و لبخند فراموش شده رابه لب های بی تبسم آنها برگرداند وبه فقر، آوارگی وغم واندوه شان پایان بخشد. باتمام این ناگواری ها اکنون این کاشانه نیم سوخته بامردم ازدم مرگ برگشته اش درآرزوی رهایی ازسیاهی وتباهی های بی پایان گذشته است ومیخواهد ازیک فضای تاریک و وحشتناک به سوی آینده روشن گذرکند. بیا! تا، پنجره راروبه آفتاب گشاییم وقلب خاموش سرزمین خسته خویش رادوباره به تپش آوریم که خواستن توانستن است.میهنم!،اگردرسنگستان سینه ی ماگل کنی،زمستان سرد ما پر بهار می شود وبرلبهای گم کرده لبخند تبسم باز می گردد.میهنم !برخودلازم می دانم توراجارزنم ،چون توآن بهشت نازنین منی که دردامن خود پروراندی ام، گرچند تیرجفای روزگارقلب پرمهروسینه سرشاراز عشق تورادریده وتورا،افسرده ساخته ومردم بیچاره ات رادل خون کرده است. اما امید مااین است که یک روزی روی دوش ویرانه هایت به جای خار،گل بروید.تا،تورا احساس کنیم.توعشق من وشعر ماندگار منی، تو،ترا نه وآهنگ دل بی قرارمنی.می رسدروزی که رنج هایت خاتمه یابد وفرزندان دل شکسته ات دردامن پرمهرتو به آزادی وشکوفایی رسند،امنیت و همزیستی مسالمت آمیز راتجربه کنند. لباس پرنگاه گل به تن سزت تراوطن! سرم به دامنت نهم كه گلنگار دلگشاست بوی دود می دهد بوی باروت زلزله ، نه انفجار، انفجار، انفجار تکان داده است سرزمینم را چه خوفناک سایه ای برچهره ی شهرافتاده است ومردم دست و پا می زنند تابرهانند گریبان شان را ازچنگ هیولای مرگ

***********************