تقدیم به لاله دشت کربلا که لب تشنه پرپرشد

 

گل سرخ

 

 

درآن هامون که مجنون می کند گل

 

گلوی تشنه  در خون  می کند گل

 

                          

چکید  از زخم هر خنجرستاره

 

درخشان شد به خاکسترستاره

 

فراز نیزه بنگر کهکشان را

 

به تشت زر نهادند آسمان را

 

ببین افتاده درخون ماه زینب

 

فلک راشعله ورکردآه زینب

 

بیابان مصیبت منزلش بود

 

غمی ناخوانده مهمان دلش بود

                     

گلوی نینوارابوسه می کرد

 

گل سرخ خدارابوسه می کرد