ازان وقتي كه درپشت فراق پرده پنهاني

    منظم مي كنم دل را به آهنگ پريشاني

          تلاطم کردهرموجی که ازدریای من برخاست

             بياكشتي بران اي ناخدا بردوش توفاني

جهان درتاررنگ شوم شب گرديده آويزان

بياازپرده غيبت برون اي ماه شعباني

       ببين ازآسمان سينه من برف مي بارد

       دلم يخ بسته مي گردد دراين فصل زمستاني

 

اگرجاري شود برلب تبسم هاي بي برگشت

 

شبيه غنچه مي گردم شكوفا دربهاراني

 

 

دلم ازسازسوزاين جدايي شعله ورگرديد

      

          جهنم شد كويرسينه ي ناديده باراني

 

 

نبايدبيش ازاين دست زمين آيينه بشكستن

 

كه فرداسربه زانومي گذارد ازپشيماني

 

 

درآن دشتي كه دردامن گل سرخ خدادارد

 

بيابا دسته هاي گل سرخاك شهيداني

 

 

براي مقدم خوبت تمام شهر گل پوش است

 

قدم بگذارروي قلب خاموش خياباني

 

 

زبان دركام خودچرخان صدادرسنگ مي پيچد

 

تلاوت كن به كفرستان خاك آيات قرآني